شقايق گفت:با خنده نه بيمارم نه تبدارم

گلی بودم به صحرايی نه با اين رنگ و زيبايی

يکی از روز هايی که زمين تبدار و سوزان بود و صحرا در عطش می سوخت تمام غنچه ها تشنه

ومن بي تاب و خشکيده تنم در آتشی می سوخت

ز ره آمد يکی خسته به پايش خار بنشسته

وعشق از چهره اش پيدای پيدا بود ز آنچه زير لب می گفت شنيدم سخت شيدا بود

 نمی دانم چه بيماري به جان دلبرش افتاده بود اما

 طبيبان گفته بودندش اگر يک شاخه گل آرد

از آن نوعی که من بودم بگيرند ريشه اش را بسوزانند شود مرهم برای دلبرش

آندم شفا يابد بدون لحظه اي ترديد شتابان شد به سوی من

به آسانی با ريشه از خاکم جدا کرد و به ره افتاد

پس از چندی هوا چون کوره آتش٬زمين می سوخت و ديگر داشت در دستش تمام ريشه ام می سوخت

به لب هايی که تاول داشت گفت:اما چه بايد کرد؟

 در اين صحرا که آبی نيست به جانم هيچ تابی نيست

اگر گل ريشه اش سوزد که وای بر من

برای دلبرم هرگز دوايی نيست

و از اين گل که جايی نيست

خودش هم تشنه بود اما نمی فهميد حالش را

چنان می رفت و من در دست او بودم وحالا من تمام هست او بودم

وديگر داشت در دستش تمام جان من می سوخت که ناگه

روی زانوهای خود خم شد دگر از صبر او کم شد

کمی اندیشه کرد آنگه مرا در گوشه ای از آن بيابان کاشت

نشست و سينه را با سنگ خارايی ز هم بشکافت ز هم بشکافت

صدای قلب او گويی جهان را زير و رو می کرد

نمی دانم چه می گويم؟

به جای آب ٬ خونش را به من می داد و بر لب های او فرياد بمان ای گل

که تو تاج سرم هستی دوای دلبرم هستی

بمان ای گل ومن ماندم نشان عشق و شيدايی و با اين رنگ و زيبايیو نام من شقايق شدگل هميشه عاشق شد